یک دیوانه‌ی از قفس پریده

دلُم دَردی که دارد با که گویَد..؟
دارن همون بلایی که سرِ فروشنده آوردن رو اینبار هم سرِ بدون تاریخ، بدون امضا میارن. نمیدونم چرا نمیتونم از این زاویه هم نگاه کنیم که این باعث افتخاره که سینمای ایران هم سهمی توی اسکار داشته باشه.
سینما فقط وظیفه‌ش این نیست که فیلم مستند و خوش‌بینانه تولید کنه و به نمایش بذاره. سینما این وظیفه رو هم داره که یه سری حقایق تلخ رو نمایش بده و بگه که همچین چیزایی هم هست.
ما هیچ وقت درس نمیگیرم که کل‌کل نکنیم. وضعیت هم به هر بدی باشه میایم تکذیب میکنیم و احساس رو تایید ولی حرف مردم رو مطلقا نه. هوار میکشیم با دم شیر بازی نکن در حالی که فقط کافیه سند یک تحریم جدیدتر امضا بشه. وگرنه به حرف باشه بله همه‌مون میتونیم بگیم هیچ کسی هیچ غلطی نمیتواند بکند. چه عمامه در سر داشته باشه، چه زلف طلایی.
یه توییت رو هتک حرمت میدونیم۱، روزنامه رو توقیف میکنیم چون یه خبر تغییر جنسیت زده تو ماه محرم۲، تو فلان فیلم چون گریمِ بازیگر شبیه یکی از مسئولینه توقیف و سانسور میکنیم۳؛ یعنی از هر چیزی یه برداشت‌هایی میکنیم که هیچ ربطی به موضوع اصلی نداره، انگاری تو خودمون یه رائفی‌پورِ درون داریم.
چرا برای صبح فرداها آلارم میذاریم و ساعت کوک میکنیم که بیدار شیم درحالی که حتی نمیدونیم قراره زنده باشیم یا نه؟
› از آمدن و رفتن ما سودی کو؟
همه فیلم‌هایی که میبینم رو به عنوان معرفی توی کانال مینویسم ولی این فرق داشت به نظرم، هم اینکه میخوام چند خطی بیشتر بنویسم و هم اینکه به نظرم مهم‌تره. و یه نکته اینکه بهتره اول فیلم رو ببینید و بعدش پست رو بخونید، اسپویل نمیکنم ولی میخوام بار اول فیلم رو با نگاه و زاویه دید خودتون ببینید.
معتقدم فراموش کردن اصلا خوب نیست. اینکه بخوای یه شخص خاصی یا حتی یه دورانِ بدی از زندگیت رو فراموش کنی به نظرم نه تنها خوب نیست، بلکه باعث تکرار همون اشتباه‌هایی میشه که تو اون بازه زمانی مرتکب شدی. اشتباه‌هایی مثل انتخاب‌های غلط، تصمیم‌های نادرست و چیزهایی از این قبیل.
بیشتر وقتا نسبت به آدمایِ جدیدی که آشنا میشم باهاشون یه گاردِ منفی دارم. ولی وقتی باهاشون ارتباط میگیرم و بیشتر آشنا میشم میبینم همچین هم بد نیست و حتی واقعا آدم خوبیه.
خیلی این موردها پیش اومده برام، با کسایی رفیق شدم که همین نگاه رو بهش داشتم قبل از اینکه ارتباط داشته باشیم و شناخت کاملی ازش نداشتم. 
و این در نوع خودش میشه گفت قضاوته و بایستی سعی کنم بذارمش کنار.
دیشب رفتم نشستم رو نیمکت‌های پارک و چایی به دست، با فکرِ اینکه کِی چایی شد هزار تومن بازیِ بچه‌ها رو تماشا میکردم، برام جالب بودن که دستِ همو میگرفتن و به هم کمک میکردن تا از پله‌های سرسره بالا برن و سر بخورن، دنبال هم میدوییدن و با اینکه همدیگه رو نمیشناختن ولی هیچ حسِ غریبی به هم نداشتن. 
من هیچ وقت بچگیِ شبیه به این نداشتم. اوجِ بیرون رفتنم ختم میشد به دوچرخه‌سواری با همسایه دیواربه‌دیوارمون و بستنی که همیشه مهمون من بود.
شاید به نظر احمقانه برسه، ولی خیلی دوس دارم دنیایی بدون احساسات رو تجربه کنم، دقیقا همانند فیلم Equals. همه چیز مشخص میشد برامون، هیچ عاطفه‌ای در کار نبود و احساسات یک چیز ناشناخته‌ای به حساب میومد.
خواستم یکم آگاهیم از اسلام بالا بره به چیزای جالبی برخوردم و کلا پشیمون شدم، مثلا گفتن که

ایجاد مراکز تعلیم و ترویج رقص با اهداف نظام اسلامى منافات دارد. [۱]

جداً یعنی چی؟ اگه منافات داره اولا که هست، خیلی هَم هست، دوما ذاتا اشکال رقص چیه؟

رقص مرد بنا بر احتیاط واجب حرام است و رقص زن براى زنان اگر عنوان لهو بر آن صدق کند مثل این‌که جلسه زنانه تبدیل به مجلس رقص شود، محل اشکال است و احتیاط واجب در ترک آن است و در حکم فوق تفاوتى بین مجلس عروسى و غیر آن نیست. [۲]

لهو چیه دقیقا؟ اینکه باعث تحریک شهوت بشه؟ مگه پورنه؟ اصلا تا حالا حضرت آقا رقص مشاهده فرمودن؟ خب اوکی، برای مرد دیگه چرا حرامه؟ رقص‌های سنتی چی؟

آیا رقصیدن سنتی با رقصهای نوین و غربی در حکم متفاوتند ؟

پاسخ: اگر رقص باشد اشکال دارد. [۳]

خب این هیچی، فهمیدیم سرِ کاریم و اینها. بعد الان به نظر اینا این‌همه رقاصِ اجنبی که با لباس‌های مستهجن و خارج از عرف روی سِن میرقصن و مردم محوِ تماشای هنر اونها میشن حکمشون اون زیرزمینِ ته جهنمه که از همه داغ‌تره؟

› چطور میتونن به جای لذت بردن از این دوتا رقص، نگاه شهوت‌انگیزی داشته باشن؟ یک - دو